Zum Inhalt springen

Engiavinera veronaisa

Ord Wikipedia
Quest artechel ei screts per sursilvan.
L'Engiavera Veronesa.

L'engiavinera veronesa (indovinello veronese per talian) ei in curt text scret sin ina pergameina, datada alla fin digl 8avel tschientaner o al principi dil 9avel tschientaner. Ei setracta, ensembel cun ils Engiraments da Strasburg e la Sequenzia dalla Sontg'Eulalia, dad igl emprem text enconuschent screts en ina lingua romana.

Transcripziun ed interpretaziun

[modifitgar | modifitgar il code]

Transcripziun diplomatica:

1 ✝separebabouesalbaprataliaaraba & albouersorioteneba & negrosemen
2 seminaba
3 ✝gratiastibiagimusomnipotenssempiternedeus

La lingia 3 presenta ina formula canonica dalla benedicziun en latin ed appartegn buc tier l'engiavinera, pero duvrada dad investigaturs, per part per mussar il contrast, per dar support a lur hipotesas da lingua.

Interpretaziun:

Se pareba boves,
alba pratàlia aràba
et albo versòrio teneba,
et negro sèmen seminaba

Muntada ni significaziun

[modifitgar | modifitgar il code]

Ei setracta d'in testimoni autorreferenzial: la descripziun dad igl act da scriver entras il scrivont sez. Igl ei ina engiavinera frequenta ella literatura tard-latina.

La traducziun ei la suandonta:

Separava bovs,
alva pradella arava
ed alv criec teneva
e ners sems semnava

La sligiaziun all'engiavinera ei la scartira. La pial bov representa la liadira da curom, la prada alva il palpiri u la pergiamina, il criec alv la plema che era da quel temps suvent d'auca (alva) ed ils sems ners ein la scartira.

L'engiavinera ei vegnida cattada ella Biblioteca Capitular da Verona igl onn 1924, en in codex provenient da Catalugna, quasi cun segirtad totala da Tarragona,[1] davent da là transmess a Cagliari ed a Pisa, avant che arrivar definitivamein a Verona. Divers tratgs dil dialect verones cattai en il text (sco versorio cun la muntada da criec, aschi era igl imperfect indicativ en -eba) permettan colligiar ch'igl autur fuva in scrivent da Verona, probablamein dalla medema Biblioteca Capitular.

Cumpareglia era

[modifitgar | modifitgar il code]
  1. ↑ Cristina Godoy, Notes històriques sobre les oracions "Post Vicesimam" de l'Oracional de Verona Artichel ("Sobre la seva procedència, geogràfica, hom ja no posa en discussió que pertanyia a la seu metropolitana de Tarragona..." Pàg. 49-50)
  • Migliorini, B. Storia della lingua italiana. Firenze, Sansoni, 1987.
  • Giudice, A. and Bruni, G. Problemi e scrittori della lingua italiana. Torino, Paravia 1973, vols.
  • AA.VV. Il libro Garzanti della lingua italiana. Milano, Garzanti, 1969.
  • Cesarini-Martinelli, L. La filologia. Roma, Editori Riuniti, 1984.

Ulteriuras referenzas

[modifitgar | modifitgar il code]