Engiavinera veronaisa
Quest artechel ei screts per sursilvan. |

L'engiavinera veronesa (indovinello veronese per talian) ei in curt text scret sin ina pergameina, datada alla fin digl 8avel tschientaner o al principi dil 9avel tschientaner. Ei setracta, ensembel cun ils Engiraments da Strasburg e la Sequenzia dalla Sontg'Eulalia, dad igl emprem text enconuschent screts en ina lingua romana.
Transcripziun ed interpretaziun
[modifitgar | modifitgar il code]Transcripziun diplomatica:
- 1 ✝separebabouesalbaprataliaaraba & albouersorioteneba & negrosemen
- 2 seminaba
- 3 ✝gratiastibiagimusomnipotenssempiternedeus
La lingia 3 presenta ina formula canonica dalla benedicziun en latin ed appartegn buc tier l'engiavinera, pero duvrada dad investigaturs, per part per mussar il contrast, per dar support a lur hipotesas da lingua.
Interpretaziun:
- Se pareba boves,
- alba pratàlia aràba
- et albo versòrio teneba,
- et negro sèmen seminaba
Muntada ni significaziun
[modifitgar | modifitgar il code]Ei setracta d'in testimoni autorreferenzial: la descripziun dad igl act da scriver entras il scrivont sez. Igl ei ina engiavinera frequenta ella literatura tard-latina.
La traducziun ei la suandonta:
- Separava bovs,
- alva pradella arava
- ed alv criec teneva
- e ners sems semnava
La sligiaziun all'engiavinera ei la scartira. La pial bov representa la liadira da curom, la prada alva il palpiri u la pergiamina, il criec alv la plema che era da quel temps suvent d'auca (alva) ed ils sems ners ein la scartira.
Origin
[modifitgar | modifitgar il code]L'engiavinera ei vegnida cattada ella Biblioteca Capitular da Verona igl onn 1924, en in codex provenient da Catalugna, quasi cun segirtad totala da Tarragona,[1] davent da là transmess a Cagliari ed a Pisa, avant che arrivar definitivamein a Verona. Divers tratgs dil dialect verones cattai en il text (sco versorio cun la muntada da criec, aschi era igl imperfect indicativ en -eba) permettan colligiar ch'igl autur fuva in scrivent da Verona, probablamein dalla medema Biblioteca Capitular.
Cumpareglia era
[modifitgar | modifitgar il code]Annotaziuns
[modifitgar | modifitgar il code]Bibliografia
[modifitgar | modifitgar il code]- Migliorini, B. Storia della lingua italiana. Firenze, Sansoni, 1987.
- Giudice, A. and Bruni, G. Problemi e scrittori della lingua italiana. Torino, Paravia 1973, vols.
- AA.VV. Il libro Garzanti della lingua italiana. Milano, Garzanti, 1969.
- Cesarini-Martinelli, L. La filologia. Roma, Editori Riuniti, 1984.